| | | |
Αρχική Σελίδα


περισσότερα βίντεο >>
Αρχική Σελίδα / Γενικά για την Κύπρο / Ιστορικά στοιχεία / Νεότερη Ιστορία / Βενετοκρατία
Βενετοκρατία

Η "Γαληνότατη Δημοκρατία" εγκαινίασε επίσημα την κυριαρχία της στο νησί από τις 13 του Μάρτη 1489 έως και το 1571. Το νησί αποτέλεσε για τους Βενετούς μια σημαντική αποικία, από την οποία επεδίωκαν την όσο το δυνατό μεγαλύτερη εκμετάλλευση της. Οι Βενετοί μεριμνούσαν για την κατοχή του νησιού, αφενός κατανοώντας τη σημασία του ως εμπορικό κέντρο της Μεσογείου και αφετέρου επιθυμώντας τη συνέχιση της συλλογής των φόρων. Γενικά, η οικονομική αλλά και πνευματική ζωή του νησιού οδηγήθηκε σε παρακμή, ενώ η τέχνη ενσωμάτωσε και στοιχεία παρμένα από τη Δύση. Πρέπει να σημειωθεί πως η απειλή της τουρκικής κατάληψης του νησιού ήταν εμφανής σ’ όλη τη διάρκεια της Βενετοκρατίας. Στη συνέχεια, θα παρουσιαστούν πιο αναλυτικά, προσπάθειες απόκρουσης των συνεχών τουρκικών επιθέσεων αλλά και τα οχυρωματικά έργα των Βενετών.

Σαφέστερα, μέχρι και το 1570, που πραγματοποιήθηκε η πιο καθοριστική τουρκική εκστρατεία κατά της Κύπρου, οι Τούρκοι ακολούθησαν την πολιτική της προπαγάνδας επιδιώκοντας να προετοιμάσουν το έδαφος για κατάκτηση του νησιού. Το 1539 μάλιστα, έλαβε χώρα καταστροφική επιδρομή των Τούρκων στη Λεμεσό.

Το 1570, η Τουρκία απέστειλε τελεσίγραφο στη Βενετία, με το οποίο ζητούσε την παράδοση του νησιού. Η τελευταία αρνήθηκε να υπακούσει στο τουρκικό αίτημα και προχώρησε χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία στην αναζήτηση συμμάχων. Ο Λαλά Μουσταφά, ένας από τους επικεφαλείς της τουρκικής εκστρατείας στην Κύπρο, έθεσε ως στόχο του την πολιορκία της Λευκωσίας και της Αμμοχώστου.

Πράγματι, από τις 25 Ιουλίου έως και τις 9 Σεπτεμβρίου του 1570, πολυάριθμος τουρκικός στρατός, περί τις εκατό χιλιάδες, προέβη στην πολιορκία της Λευκωσίας, της οποίας η άμυνα βρισκόταν υπό την ευθύνη του τοποτηρητή Νικόλαου Δάνδολου. Παρά τις ηρωικές προσπάθειες τριών χιλιάδων πολιτών, ανάμεσα τους ευγενείς και κληρικοί, η "αναξιότητα" του Δάνδαλου σε συνδυασμό με την ανεπαρκή οργάνωση οδήγησαν στην πτώση της πόλης. Στο σημείο που υψώθηκε η τουρκική σημαία ως έμβλημα της νίκης από τον μπαϊρακτάρη -τον τούρκο δηλαδή σημαιοφόρο- οικοδομήθηκε το τέμενος Μπαϊρακτάρη.

Μετά την κατάληψη της Λευκωσίας, ακολούθησαν λεηλασίες και σφαγές, με θύματα τα οποία ανέρχονται στις είκοσι χιλιάδες ανάμεσα τους γυναικόπαιδα, ο τοποτηρητής και ο επίσκοπος Πάφου Φραγκίσκος Κονταρίνι. Οι ωραιότεροι μάλιστα νέοι και νέες οδηγήθηκαν σε πλοία στην Αμμόχωστο με σκοπό να σταλούν "με άφθονα λάφυρα ως δώρο στο Σουλτάνο". Σύμφωνα με την παράδοση, αρκετά από τα πλοία, τα οποία επέφεραν αιχμαλώτους ανατινάχθηκαν πριν την αναχώρηση τους, χάρη στην ενέργεια μιας νεαρής, της Μαρίας Συγκλητικής. Σαφέστερα, η νεαρή έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη του πλοίου.

Η Κερύνεια αμέσως μετά την κατάληψη της Λευκωσίας, παραδόθηκε στους Τούρκους χωρίς να προβάλει αντίσταση. Εν αντιθέσει, στην Αμμόχωστο, οι Τούρκοι συνάντησαν τη σθεναρή αντίσταση των κατοίκων της η οποία διήρκησε γύρω στους ένδεκα μήνες, από τις 16 του Σεπτέμβρη έως 1 Αυγούστου 1571. Επικεφαλείς της άμυνας της πόλης ήταν ο «καπιτάνος» της Αμμοχώστου Μαρκαντώνιος Βραγαδίνος και ο γενικός αρχιστράτηγος Αστόρε Μπαλιόνε, οι οποίοι προτού καταφθάσουν οι Τούρκοι ανέλαβαν την οργάνωση της πόλης. Οι αμυνόμενοι ανέρχονταν σε επτά χιλιάδες ενώ οι επιτηθόμενοι στις διακόσιες πενήντα χιλιάδες. Παρόλαυτά, οι πρώτοι κατάφεραν να προκαλέσουν απώλειες στον τουρκικό στρατό περί τις ογδόντα χιλιάδες.

Την πρώτη Αυγούστου του 1571, όταν τα τρόφιμα και τα πολεμοφόδια εξαντλήθηκαν, οι αμυνόμενοι αποφάσισαν να παραδοθούν. Η παράδοση συνοδεύτηκε από τη συμφωνία, η οποία όριζε πως οι Βενετοί θα μεταφέρονταν στην Κρήτη και οι Έλληνες θα παρέμεναν στην πόλη τους διατηρώντας την ελευθερία και τη θρησκεία τους. οι Τούρκοι δε σεβάστηκαν τη συμφωνία όπως αναδύεται μέσα από τα γεγονότα, παρόλο που δεσμεύτηκαν με όρκο. Συγκεκριμένα, για άλλη μια φορά στην Αμμόχωστο έλαβαν χώρα σφαγές, λεηλασίες και τον Βραγαδίνο τον υπέβαλαν σε βασανιστήρια μέχρι θανάτου. Με την άλωση της Αμμοχώστου, το νησί περνά στα χέρια των Τούρκων.

Πρέπει να σημειωθεί πως καθ’ όλη τη διάρκεια των τουρκικών επιθέσεων, κυρίως προς το τέλος της περιόδου, οι Βενετοί μερίμνησαν για την οχύρωση του νησιού. Προσάρμοσαν τα ήδη υπάρχοντα οχυρωματικά έργα στις "νέες αμυντικές ανάγκες που υπαγόρευε η χρησιμοποίηση του πυροβολικού". Επιπρόσθετα, προχώρησαν στη συντήρηση οχυρώσεων αλλά και στην ανέγερση νέων τειχών στη Λευκωσία μικραίνοντας την προηγούμενη περίμετρο τους κατά το ένα τέταρτο. Τα τείχη της Λευκωσίας, πλαισιώθηκαν από τάφρο και είχαν έντεκα προμαχώνες. Τα ονόματα των προμαχώνων συμπίπτουν μ' αυτά των ντόπιων ευγενών που χρηματοδότησαν το κτίσιμο τους. Τα τείχη είχαν μοναχά τρεις εισόδους τις πύλες Πάφου, Αμμοχώστου και Κερύνειας. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως η Αμμόχωστος ήταν μια από τις πιο καλά οχυρωμένες πόλεις του νησιού, γεγονός που οφείλεται στην πεποίθηση των Βενετών πως θα δεχόταν πρώτοι την τουρκική επίθεση.


Τυπώστε Αρχή Σελίδας Ταχυδρομήστε
Designed & Developed by NETinfo Services Ltd.
No images, text or other material whatsoever from this website may be copied, published, re-produced or otherwise used
without the written permission of NETinfo Services Ltd.