| | | |
Αρχική Σελίδα


περισσότερα βίντεο >>
Αρχική Σελίδα / Γενικά για την Κύπρο / Ιστορικά στοιχεία / Νεότερη Ιστορία / Αγγλοκρατία
Αγγλοκρατία

Συμφωνία 1858 Η Τουρκία παραχωρεί την Κύπρο στους Άγγλους μετά από υπογραφή μυστικής συμφωνίας στα παρασκήνια του συνεδρίου του Βερολίνου. Η μεταβίβαση εξουσίας από τους Τούρκους στους Άγγλους αναπτέρωσε τις προσδοκίες των Κυπρίων για μεταρρυθμίσεις στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή. Οι Κύπριοι, από την αρχή πίστεψαν πως η Αγγλοκρατία θα ήταν μια προσωρινή κατάσταση, η οποία θα τερματιζόταν με την ένωση του νησιού με την Ελλάδα.

Η Κύπρος αποικία της Μεγάλης Βρετανίας Από το 1858 εως 1914 η Κύπρος θεωρείτο "αντικείμενο νομής και κατοχής". Με την είσοδο της Τουρκίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1914, η Κύπρος προσαρτάται στην Αγγλία. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1925, μετά τη συνθήκη της Λωζάνης, η Τουρκία παραιτείται από τα δικαιώματα της στο νησί, γ' αυτό και η Αγγλία προβαίνει στην επίσημη ανακήρυξη του ως βρετανική αποικία.

Διοικητικές Αλλαγές Κατά την περίοδο της Αγγλοκρατίας τέθηκαν οι βάσεις για την οργάνωση της δημόσιας υπηρεσίας. Επικεφαλής της διοικήσεως στο νησί τέθηκε ο «ύπατος αρμοστής», ο οποίος όταν απουσίαζε αντικαθίστατο από τον «αρχιγραμματέα». Πρέπει να αναφερθεί πως μετά το 1925, ο πρώτος συναντάται ως «κυβερνήτης» και ο τελευταίος ως «αποικιακός γραμματέας».Το νησί χωρίστηκε σε έξι διοικητικές επαρχίες, ειδικότερα της Λευκωσίας, της Λεμεσού, της Λάρνακας, της Πάφου, της Αμμοχώστου και της Κερύνειας. Επικεφαλής της κάθε επαρχίας ορίστηκε ένας διοικητής, ο οποίος διοριζόταν από τον ύπατο αρμοστή. Τόσο στις πόλεις όσο και στις κωμοπόλεις εκλέγονταν δημοτικά συμβούλια, ενώ στα χωριά κοινοτικά συμβούλια και χωρητικές αρχές. Μ’ αυτό τον τρόπο εξασφαλιζόταν η αυτοδιοίκηση των πόλεων και των κοινοτικών συμβουλίων. Η πλειονότητα των δημάρχων και κοινοταρχών ήταν Έλληνες, εξαιτίας της αριθμητικής υπεροχής τους έναντι των Τούρκων. Αξίζει να σημειωθεί πως τα προαναφερόμενα συμβούλια, μέχρι και το 1931, εκλέγονταν, ενώ στο εξής λειτουργούσαν με το «διοριστικό σύστημα». Ταυτόχρονα, συγκροτήθηκαν κυβερνητικά τμήματα, λόγου χάρη παιδείας, στα οποία οι διευθυντές ήταν Άγγλοι.

Στον τομέα της δικαιοσύνης, η αγγλική νομοθεσία, κυρίως μετά το 1935, περιόρισε την οθωμανική. Σε αρκετές περιπτώσεις το αγγλικό δίκαιο τασσόταν με το συμφέρον της αποικιοκρατίας, λόγου χάρη τόσο το 1931 όσο και το 1955, εξεδόθησαν έκτατοι νόμοι, οι οποίοι «ανάστειλαν τις ατομικές ελευθερίες».
Η σύσταση του Νομοθετικού Συμβουλίου χαρακτηρίστηκε ως αντιδημοκρατική, εφόσον η αριθμητική αντιπροσώπευση των Ελλήνων κρίθηκε ανεπαρκής. Το Νομοθετικό Συμβούλιο καταργήθηκε το 1931, καθιστώντας ακόμα πιο αυταρχική την αγγλική κυβέρνηση.

Τα Οκτωβριανά, 1931 Η άρνηση της Αγγλίας να ικανοποιήσει το αίτημα για ένωση σε συνδυασμό με τη δυσχερή οικονομική κατάσταση, απετέλεσαν τις βασικές αιτίες για την εξέγερση των Κυπρίων. Αφορμή για την έκρηξη της εξέγερσης στάθηκε η δικτατορική επιβολή νέας φορολογίας, παρά την καταψήφιση της από την πλειοψηφία. Ο τρόπος επιβολής της νέας νομοθεσίας εξόργισε τους ελληνοκύπριους βουλευτές, εκ των οποίων πρώτος παρατήθηκε ο μητροπολίτης Κιτίου Νικόδημος Μυλωνάς. Ανάμεσα στα γεγονότα που ακολούθησαν ξεχωρίζει η πολυάριθμη συγκέντρωση διαδηλωτών, η οποία κατέληξε σε μια σειρά από επεισόδια. Το Κυβερνείο λιθοβολήθηκε, κυβερνητικά αυτοκίνητα τυλίχθηκαν στις φλόγες και η αστυνομία πυροβόλησε κατά του πλήθους. Σ’ αυτή τη διαδήλωση τραυματίστηκαν έξι διαδηλωτές και ένας σκοτώθηκε. Σε παρόμοιες εκδηλώσεις στις υπόλοιπες πόλεις, οι τραυματίες ήταν πολλοί ενώ οι νεκροί ανήλθαν σε δεκατέσσερις. Επίσης, η αγγλική κυβέρνηση προχώρησε σε συλλήψεις, φυλακίσεις, απελάσεις αλλά και στην είσπραξη προστίμων για τις υλικές ζημιές που προκλήθηκαν κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων.

Τα αμέσως επόμενα χρόνια, η αποικιακή κυβέρνηση ακολούθησε ανελεύθερη πολιτική στον τομέα της εκπαίδευσης. Συγκεκριμένα, προέβη στην απαγόρευση των εθνικών συμβόλων και εορτασμών, του εθνικού ύμνου αλλά και της διδασκαλίας της ελληνικής ιστορίας.

Το Δημοψήφισμα του 1950 Οι Έλληνες της Κύπρου με δημοψήφισμα αξίωσαν την επιθυμία τους για «ένωση της Κύπρου μετά της μητρός Ελλάδος». Ειδικότερα, οι Έλληνες του νησιού στην συντριπτική πλειοψηφία τους, το 95,7 %, τάχθηκαν υπέρ της ένωσης, καθώς και ένα μικρό μέρος των Τουρκοκυπρίων. Οι Άγγλοι, όμως, δεν ήταν πρόθυμοι να ικανοποιήσουν το αίτημα του δημοψηφίσματος.


Ο αγώνας 1955-1959 Μετά από μια πορεία συνεχών πολιτικών αδιεξόδων, η κυπριακή ηγεσία ανέλαβε τον ένοπλο με τη σύσταση μυστικής οργάνωσης, της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών, γνωστής ως Ε.Ο.Κ.Α. Η Ε.Ο.Κ.Α συγκρότησε μαχητικές ομάδες εκπαιδεύοντας τα μέλη της αλλά και «δίκτυο πληροφοριών και συνδέσμων». Η αγγλική αποικιακή κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει την κατάσταση προχώρησε στην ίδρυση κρατητηρίων με στόχο την αναγνώριση των υπόπτων αλλά και τη φυλάκιση των αγωνιστών. Αρκετοί αγωνιστές υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια εντός των κρατητηρίων, μερικοί μάλιστα οδηγήθηκαν στην αγχόνη, ενώ άλλοι έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι.

Στις 16 Αυγούστου 1960 το νησί ανακηρύσσεται ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία. Η ημερομηνία αυτή σηματοδοτεί και τον τερματισμό της αγγλικής αποικιοκρατίας.

Πηγή:
Ιστορία της Κύπρου, Μεσαιωνική-Νεότερη, Υπηρεσία Ανάπτυξης Προγραμμάτων, Λευκωσία 1999


Τυπώστε Αρχή Σελίδας Ταχυδρομήστε
Designed & Developed by NETinfo Services Ltd.
No images, text or other material whatsoever from this website may be copied, published, re-produced or otherwise used
without the written permission of NETinfo Services Ltd.